Primark? Wat was dat?

Vandaag las ik bij Huisvlijt het schokkende nieuws dat de Bijenkorf filialen gaat sluiten. Nou, niet zo schokkend voor mij want ik kwam er toch alleen maar om me te verwonderen, een drie keer in mijn leven misschien. Wat ik erger vind dat er in die lege warenhuizen misschien wel Primark-vestigingen komen. En sinds een poosje weet ik wat Primark is, alleen maar omdat ik zo nieuwsgierig ben. Hoe dan?

Dochter en ik liepen door Alexandrium in Rotterdam. Het viel mijn dochter op (en haar valt niet zo gauw iets op) dat iedereen met dezelfde papieren tassen liep te sjouwen. Echt.. we  keken om ons heen en echt iedereen had een of meerdere bruine tassen! Was er ergens een aktie aan de gang? Was er ergens iets gratis te krijgen? Op de tassen lazen we Primark, geen idee wat dat was. Maar we wilden het wel weten. Natuurlijk. We liepen tegen de stroom van mensen met bruine tassen in, waar zij vandaan kwamen, gingen wij heen. Nog een keer links, nog een hoek om, een plein over en toen zagen we de winkel.. Primark. Het bleek een kledingwinkel te zijn en wij naar binnen. Natuurlijk. Ik keek mijn ogen uit. Grote zakken om je aankopen te verzamelen, overvolle rekken, krioelende mensen.. je wordt daar ontzettend hebberig van. Als iedereen het wil, dan wij ook natuurlijk. Dochter vond een paar heel leuke, goedkope dingen en we kochten het. Wij blij.

Op de terugweg, met een bruine tas in ons handen, praatten we nog na over die geweldige winkel. We dronken nog een kop koffie om het te vieren. Daar snuffelde ik via mijn telefoon op internet naar Primark. Hmm, daar werd ik niet vrolijk van. Verschillende artikelen over uitbuiting van illegalen in Engeland, verschillende rechtszaken over arbeidsomstandigheden, kinderarbeid in Bangladesh. Dochter was al minder blij met haar aankopen. En ter plekke besloten we om nooit meer bij Primark naar binnen te gaan. Dan maar wat meer betalen voor de kleding.

Ik bladerde net in "Krant van de Aarde", een heel artikel over kleding/Bangladesh/fair fashion. Ook daarin wordt weer genoemd dat de fabriek die in Bangladesh enige tijd terug instortte en honderden mensen het leven kostte, de producent was voor o.a Primark. (Zelfs van Benneton!). Lees zelf hier het artikel, zie wat er al voor initiatieven zijn om de omstandigheden te verbeteren en lees wat de alternatieven zien.

Artikel Krant van de Aarde

Fotograaf EPA 

De nieuwe halve keuken

Twee maanden leefde ik zonder keuken. De helpende vriend kreeg een nieuwe baan, werd daar onmiddellijk ziek van, nam ook nog eens een uitnodiging voor een verjaardag aan (duurde een halve week). Zelf deed ik intussen wat ik kon, maar zijn deel van het werk kon ik niet. We zouden het heel relaxed doen, maar voor alles in een deadline. De mijne was dat ik al enige tijd een barbecue voor collega's zou organiseren in mijn tuin en daar had ik die keuken toch echt bij nodig. Die laatste dagen voor de barbecue heb ik me dan ook de pestpokken gewerkt en het is klaar! Voor nu dan. Nog twee klussen wachten: de verwarming wegstoppen achter iets en, waarschijnlijk het duurste van de hele keuken, ik wil shutters. Die willen niet uit mijn hoofd, dus ik denk dat die maar moeten komen. Maar nu eerst even vakantie en orde. 

Het uitgangspunt was mooi met weinig en zoveel mogelijk hergebruiken en zo weinig mogelijk spullen kopen en kosten beperken.  Wat deed ik?

Er kwam een inductieplaat. Eindelijk! Een kleinere koelkast en een losse vriezer. (Die laatste ging de werkkast in). Een nieuwe afzuigkap. Totaalprijs daarvan was 870 euro. Ik heb nu nog een grote koelkast te verkopen en daar hoop ik 300 voor te krijgen, om de balans een beetje recht te trekken. 

Verder zijn de muren gestuct, een betonnen blad gestort, een nis gebouwd, duizend en één schroefjes, moertjes, vage dingetjes van de bouwmarkt, (dat loopt ongemerkt lekker op), één nieuwe hoge keukenkast, alles geverfd enz. De kosten daarvan ongeveer 1000 euro. Ik denk dat ik, na verkoop van de koelkast, voor 1600 euro een vernieuwde keuken heb, waarin ik helemaal happy ben. Ik kan bij elk detail nog wel een verhaal vertellen over van waar het komt, hoe ik het maakte, welke herinnering ik er aan heb, maar dat zou een erg lang verhaal worden. De plaatjes moeten het maar vertellen.

Het overzicht. Het hout van de nis bewaarde ik al jaren.. "je weet maar nooit". Met frontlatjes zijn het weer nieuwe planken. (nog even beitsen allemaal).

De koffie-thee-suiker potten van mijn oma, misschien wel 100 jaar oud.

De koelkastdeur die ik van twee oude deuren maakte (glim van trots) en de vloer die bijna onder nieuwe plavuizen zou verdwijnen, maar eigenlijk goed bij de keuken past  (daar moest een vriendin me eerst op wijzen) en dus na jaren verstopt te zijn geweest onder laminaat, weer gewoon keukenvloer mag zijn. En een kleedje vind ik zo lekker bij de oude uitstraling passen. 

Een halve keuken

  Twee weken terug kwam een vriend bij me klussen. Oh, er is een lijst met wel 100 dingen te doen! Het is ook echt een lijst aan de muur. Ik had die hele zaterdagmorgen al lopen denken wat ik hem dan zou laten doen. Plinten afwerken? Radiator vervangen? Wat verven? Hij kwam en ik wist het! Gooi de keuken er maar uit! Al een jaar loop ik te dubben. Ander huis met minder onderhoud? Of keuken-kamer openbreken voor meer licht-lucht? Alles laten zoals het is en geld in mijn zak houden?  Kijk, naar de keukenboer rijden en daar een mooie keuken uitzoeken was al geen optie. Zo standaard kreeg ik het niet door mijn eigen strot geduwd. En mijn gierig zuinigheid liet dat ook niet toe. Dus ik besloot te renoveren. Bovenkastjes weg. Zo deprimerend om met je neus tegen kastjes aan te staan koken, ik voelde me zo opgesloten in die keuken. Eigenlijk wil ik maar een halve keuken! Minder spullen, minder kasten, kleinere koelkast.. En veel dingen gewoon niet. 

Dus we trokken de bovenkastjes weg en er was nog geen plan. Maar zoals bij veel in mijn leven begin ik, en al doende valt het wel op zijn plek. Toen gingen ook de tegels eraf. (alles zit er al zo'n 20 jaar, dus ik hoef me niet schuldig te voelen). Alle muren moesten dus gestucd worden. Ja, zo gaat dat he? Van het één komt het ander. Al maanden eerder had ik al eens lopen kijken naar die nis in de gang. Die kon eigenlijk beter bij de keuken zitten. Dat zeggend antwoord vriend: " Dan verzetten we die muur toch?"  Kan dat? Ja, dat kon. En het volgende weekend had ik een mooie kamerhoge nis in de keuken, waarin planken komen. Ik mis tenslotte nu wel een hoop kastruimte, en moet  nog wel wat spullen kwijt. 

Ik heb mijn kasten in huis herschikt, keukeninventaris opgeruimd, muren zijn klaar. Nu het keukenblok nog. En weet je.. Het kan altijd gekker, altijd mooier. Ideeën schieten door mijn hoofd, maar soms moet ik mezelf weer tot orde roepen en terug naar wat mijn uitgangspunt was: goedkoop, hergebruik, dus het oude blok blijft staan en niet een heel eigen gemetseld blok. 😊. Er komt een nieuw betonnen aanrechtblad op. "Kan jij dat?" , vroeg ik verbaasd aan vriend, toen hij door mijn Pinterestverzameling scrolde en zei dat dat een veel goedkopere oplossing is dan een nieuw blad kopen.

Dus.. Ik zit midden in de verbouwing, bruisend van leuke, goedkope ideeën en helemaal happy al.. ook al moet het meeste werk nog gedaan worden. Maar ik heb de tijd.. het allerleukst vind ik om het zo te laten "groeien" en goedkope oplossingen zoeken. Er volgen vast meer foto's de komende tijd.

Zo was het...

Zo is het tot nu toe...

En dit is inmiddels al weer mooi dicht!

Ben ik nou gek?

Al dat gefraudeer met huurtoeslag.. is toch simpel op te lossen?  "Vroeger" ging je huursubsidie, zoals dat toen heette, naar je huisbaas. Zelf betaalde je de rest. Bij sommige woningbouwverenigingen kun je nu nog zelf kiezen waar de huurtoeslag naar toe gaat: jezelf of de woningbouwvereniging. Sommigen huiseigenaren werken daar niet meer aan mee. Buiten dat het dus heel omslachtig is voor mensen die recht hebben op die toeslag, is het dus fraudegevoelig. Het zelfde met de zorgtoeslag.. doe maar naar de verzekeraar. Echt, ik ken genoeg mensen die de geldstromen niet meer kunnen overzien en tussen de wal en het schip vallen zonder hulp.

Direct van de belasting naar de uiteindelijke ontvanger.. Niemand die iets onrechtmatig in zijn zak kan steken. En voor velen de administratie overzichtelijk. Of denk ik nou te simpel?

Zeg nee.. tegen Monsanto!

Nog nooit van mijn leven heb ik geprotesteerd. Niet op straat dan. Verder doe ik mijn mondje wel open hoor, als iets me niet zint. Maar nu ga ik wel mijn ieniemienie stem laten horen. En volgens mij moeten jullie, gezondheid, food en puurlovers, dat ook doen!

Ik vind dat de mensen die al jaren hun leven en carriere wijden aan tegenstem laten horen, steun nodig hebben en moeten krijgen van ons, de gewone consument die het ook niet meer pikt en niet doof, dom en stom gehouden wil worden. En zeker niet voor de gek gehouden wil worden!

Lees hier, op deze site. Kijk eens onderaan en bekijk de 1 1/2 uur durende documentaire. Het is de moeite waard!

En nog iets.. blog er allemaal over, 25 mei. Laat internet veel mensen op de been brengen...

We zijn toch niet gek??

Lees hier over de aktie

Of lees bij Valhalla maar wat er zo mis is.. 

Zero Waste versus consuminderen

"Als  je nou Zero Waste probeert te leven, is dat dan ook consuminderen?", werd me gisteren gevraagd. Ik moest eens goed denken. Zero Waste heb ik niet gehaald. In het begin kwam ik aardig in de richting. Het is nu iets meer Waste. Maar ik ben zoveel andere dingen tegen gekomen dat het wel degelijk een hele consuminderslag is. Ik had het niet direct zo op een rijtje, maar vandaag, onder het tuinruimen, liet ik er mijn gedachten nog eens over gaan.

Het streven naar- en verdiepen in Zero Waste bracht me op het pad van biologisch, in de duistere kerkers van de voedselindustrie, de verspilling van geld en goed.. het heeft me letterlijk de ogen geopend.

Wat consuminder ik? De Supermarkt. Ik heb er nog weinig te kopen, dus geen verpakte koekjes meer, geen groente uit blik of vriezer, geen frisdrank. O, ja, dat laatste nog wel nog voor bezoekende kinderen, ik heb toch wel graag dat ze nog bij me komen. :).  Geen broden en broodjes of pakken Optimel enz.

Het meeste koop ik nu biologisch, het is niet goedkoper in de zin van goedkope producten, het is wel goedkoper in de zin van minder producten in huis halen. En dus veel minder afval. En door mijn eigen zakjes mee te nemen of de groenten gewoon los in de tas te doen, is er weinig afval. Yoghurt bij de boer in mijn eigen flessen, veel goedkoper, geen afval. Er zijn producten die wel in een verpakking zitten omdat het nu eenmaal niet anders kan. Noten, koffie, fetakaas. Het kan wel anders.. maar daar moet ik dan zoveel moeite voor doen, dat het voor mij niet opweegt tegen het zakje netjes gescheiden afvoeren. Ook biologisch vlees zit in voorverpakte schaaltjes, maar door dat het duurder is, kies ik minder vaak voor vlees, (eet er de helft minder van en geniet er dubbel van) dus.. minder vlees nodig en minder afval. Enz. enz..

En dan bespaar ik veel op het hergebruiken van mijn of andermans spullen. Zo zijn er genoeg spullen die ik weer hergebruik, die door een ander afgedankt zijn. Ik voorkom dus (voorlopig) andermans Waste. Mijn slaapkamer is, op het recent gekochte bed na, aangekleed met tweedehands, mijn kantoorkamertje ook. Mijn tuin is vol met tweedehands. En zelf doe ik mijn spullen weg via Marktplaats, Rommelmarkt of ik geef het weg. Als het echt kapot is gaat het uiteindelijk wel naar de gemeentelijke stortplaats. Mijn meubels kocht ik vijf jaar geleden wel nieuw, iets wat ik nu niet meer zou doen. Maar goed, daarom moeten ze ook nog heel lang mee!

De badkamer.. een fles badschuim werd een stukje olijfzeep, deo werd aluin, bodylotion werd kokosolie, het eerste koude douchewater gaat in een emmer voor de wc, shampoo en versteviger werden biologisch, een douchebeurt werd af en toe een washandje, een badjas werd een paar washandjes,

Dus ja, door een start met een Zero Wastegedachte ben ik inmiddels een aardige consuminderaar. Het kan altijd beter natuurlijk. Ik houd nog steeds van elektronische leukigheden.. een Ipad, een nieuwe digitale camera enz.. afvoeren van die dingen zal te zijner tijd best wat Waste opleveren (laten we het over de productie maar niet hebben), maar in het gebruik bespaar ik. Een digitale krant in plaats van de papieren, geen foto's meer afdrukken maar digitaal, mailen, chatten, schrijven.. allemaal zonder papier. :)

Dus, het is (nog) geen Zero Waste, maar er wordt een hoop minder geconsumeerd. En ik voel me er goed bij, eet een stuk gezonder.. veel gezonder. En hopelijk krijgt mijn tuin dit jaar wel zijn eigen groentenhoek!

Harry Potter en de folders

Je kent vast wel dat stukje film van de eerste Harry Potter film. Dat stukje waarin hij overspoeld wordt met brieven die door zijn brievenbus blijven vliegen en waar geen eind aan de stroom lijkt te komen.

Datzelfde gevoel krijg ik de laatste tijd. Er lijkt geen eind te komen aan de stroom reclametroep! Net weer, na een paar dagen afwezigheid pak ik de post erbij om die door te nemen. Een boekwerk wat ik zelf aangevraagd heb. Dank daarvoor. Een dikke envelop van Audi. Mijn hemel, wie denkt nou dat ik ooit een Audi ga rijden? En hoe komen ze nou weer aan mijn adres? Een dikke envelop van mijn eigen (staats)bank met daarin een kleurrijk folder over welke voordeeltjes overal te halen zijn. (Hoef ik niet, geef mij maar iets meer rente). Verder ben ik lid geworden van de Kampeerautoclub, dik blad, maar daar moet ik veel tips uit halen voor de komende vakantie. En wat bijgesloten? Twee folders die normaal niet langs de "Nee" sticker komen.

En dan nog iets, en dat viel nog het foutst op mijn mat... De welbekende Kampioen! Nadat ik het plastic eraf getrokken had vielen er, naast het blad zelf, drie (en misschien wel vijf! ) losse drukwerken op de tafel. Weer folders die de "Nee"sticker niet mochten passeren. Ik bladerde het blad nog even door en kwam tot 25 pagina's puur advertenties, nog los van hun eigen paginagrote advertenties. Moeten er dan nog losse, totaal niet relevante, folders bij?

Ik heb gelijk gebeld, ik WIL dat gewoon niet. Ik betaal voor mijn lidmaatschap en niet voor reclamefolders.
"Daar konden ze niks aan doen, dat deed de drukker" kan ik natuurlijk niet accepteren. De ANWB geeft daar echt wel toestemming voor.
"We kunnen niet selecteren wie wel en wie niet." Doe dan gewoon niet.
"De mensen niet op hogere kosten jagen." Ik denk dat die folders op jaarbasis niet meer dan dubbeltjeswerk per abonnee is. Dat betaal ik dan wel. Of maak het blad iets goedkoper.

En dan nog, ook mijn kinderen staan bij de ANWB nog op mijn adres, dus alles komt in 3-voud!
Nou kon dat laatste verholpen worden, we krijgen nu in dit huis nog maar een exemplaar per keer.
Ik stelde nog voor dat ze die slag op eigen initiatief konden maken, niet op het piepsysteem van de klant, en dat ze daarmee een grote slag in bezuinigingen en vooral, milieuwinst, konden maken. Maar ook dat is niet het plan.

Zie je ze roepen die folders? " Kopen, kopen!!" 

En hetzelfde is het met ons huis- aan huisblad. Ik wil dat wel hebben voor het plaatselijke nieuws, vandaar die Nee/Ja sticker. En natuurlijk.. een stapel folders ingesloten. Ik heb eens gebeld dat ik die niet wil hebben, er was toen twee weken geen foldermateriaal. De agent van de verspreiding belde of het nu goed was, wat ik enthousiast bevestigde. Om vervolgens weer elke week folders in de krant ingestoken te vinden!

Vorige week heb ik het antwoordnummer opgezocht, de folders ingepakt en retour gedaan met de opmerking dat ik ze niet wil hebben. In mijn afwezigheid ben ik terug gebeld, ik heb dus nog niet hun antwoord kunnen horen.

Maar wat een werk om folders buiten de deur te houden! Ik ben bang dat het in ieder geval een Nee/Nee sticker wordt.

Erger je je ook zo???

NB.. waarom ik niet weet of er drie of vijf folders inzaten? Er lag nog meer post op tafel. Ik weet niet of die laatste twee folders uit de Kampioen vielen. Kijkend in het exemplaar van mijn dochter vond ik er drie. Maar.. maar... de twee die ik niet thuis kan brengen waren van gezondheidsschoenen en sta-op stoelen. Het zal toch niet zo zijn dat er nog apart geselecteerd wordt op leeftijd? Dat 50+ nog extra gezondheidsschoenen en sta-op stoelen bijgesloten krijgt? Ik ga het even met mijn ook 50+ zus vergelijken. Dan weten we meer. :)